In juni 2025 reisde ik naar Georgië voor de trektocht in de Tush-dorpen. Ik koppelde er enkele extra vakantiedagen aan om ook de rest van Georgië te leren kennen – ik verbleef in Tbilisi, Kutaisi en Batumi – en ik was dus netjes op tijd voor de start van het Tusheti-avontuur. Een avontuur was het zeker! Geen reisverslag van dag tot dag, wel de tien herinneringen die ik koester aan deze fantastische trektocht. In willekeurige volgorde!

Gids Audrey

Ik heb al veel ruitervakanties gemaakt en een goede gids vind ik goud waard. Voor mij zorgt een gids ervoor dat alles logistiek correct verloopt, dat de reis veilig is, de ruiters tevreden en uiteraard ook dat de paarden goed verzorgd zijn. Bonuspunten zijn er voor een gids die dan ook nog ‘ns leuk gezelschap is. Met Audrey konden we alle vakjes aanvinken én meer. Audrey is een Française die al een half leven in Georgië woont. Ze spreekt niet enkel vloeiend Frans maar ook Engels en een aardig mondje Duits en Russisch. Én Georgisch. Hoewel ze zelf zegt dat ze de taal niet goed beheerst, durf ik dat te betwijfelen want haar gesprekken met de locals verlopen altijd vlot. Audrey is onze chauffeur – met een dikke 4x4 over de uitdagende Abano-pass – en onze reisleidster, onze tolk en onze culturele gids. Ze kent de regio en zijn gebruiken als haar broekzak en deelt al haar kennis graag met haar gasten.

Mijn reisgenoten

Ruitervakanties zijn bij uitstek geschikt voor wie alleen reist, omdat je tijdens de reis andere leuke reizigers ontmoet. Dat was tijdens deze toch niet anders. Onze groep bestond naast mezelf uit en een Italiaanse die in Londen woont en al heel veel avontuurlijke paardrijvakanties achter de rug heeft en twee Duitse meisjes. De ene had al wel wat gereisd, voor de andere was het de eerste paardrijvakantie. Spoiler: het zal niet haar laatste zijn want ze had de smaak meer dan te pakken aan het einde van onze tocht.

Mijn paardje Shashlik

Als het gaat over trektochtpaarden, kan Shashlik niet perfecter zijn. Hij heeft een handig formaatje, de behendigheid van een berggeit en het vermogen om mij compleet te negeren wanneer hij het beter weet. En dat gebeurde wel ‘ns vaker. Ik ben het vlakke Vlaanderen gewend. Dan zijn de bergen in Georgië wel andere koek. Maar Shashlik wist perfect waar hij zijn voetjes moest zetten om ons behouden bovenaan een beklimming te krijgen. En hij was rustig genoeg om mij mijn ding te laten doen bij de afdaling te voet, waarbij hij geduldig achter mij aan sjokte. Nooit deed hij lastig, nooit weigerde hij dienst. Hij hobbelde gewoon vrolijk door, links en rechts bepakt met mijn bagage.

De klim naar de hoge top met sneeuw

Dit is misschien wel mijn favoriete dag van de trektocht. Onze tweede dag te paard rijden we zonder bagage, want de tocht is een lus: van en naar de heel schattige en heel basic accommodatie in Vestomta, waar we de avond voordien zijn aangekomen. Deze rit brengt ons op het hoogste punt van onze volledige reis, de berg Samquristsveri, 3268 meter hoog. De paardjes doen het werk, met uitzondering van de laatste meters waar we te voet naar de top klauteren – terwijl de paarden rustig wachten op onze terugkeer. De wind waait hard en maakt het koud. Met knalrode wangen sta ik bij het kruis bovenop de berg. Audrey wijst aan waar Tsjetsjenië ligt. Onderweg zagen we hier en daar nog sneeuw, waarvan de paarden smullen als van een waterijsje. De bergtoppen rondom zijn wit, de lucht knalblauw. Dat is zo’n moment waarop je beseft hoe klein je bent op onze grote planeet.

Het eten

Hier was ik voor ‘gewaarschuwd’ door mensen die al eerder naar dit mooie land reisden. Georgiërs eten veel, goed en rijk. Overal waar we kwamen verschenen volle schalen met gerechten op tafel: brood, kaas, groenten, vlees… Soms een verse abrikoos toe. Voeg daarbij de Georgische wijn en hoewel ik thuis geen weegschaal heb, durf ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen dat ik op deze reis niet ben afgevallen.

Overnachten in werelderfgoed

Paardrijdag vier werd op voorhand als ‘de lange dag’ aangekondigd, met acht uur in het zadel en twee uur te voet. De moeilijkheidsgraad bleek best mee te vallen, dus fysiek was het niet erg zwaar. Daardoor konden we des te meer genieten van de eindeloos lijkende uitzichten. Kers op de taart? De accommodatie in Dartlo. Dit dorpje wordt wel het mooiste in Tusheti genoemd en staat op de UNESCO-lijst. Als we daar arriveren, staat de zon al wat lager en baden de huizen in een sfeervol licht. Er is een warme douche én vanaf het terras bij de slaapkamer zien we de paarden grazen bij de rivier. Dat heet dan gelukkig zijn.

De comfy zadels

Rijden in een zadel dat niet het mijne is, is altijd wel een dingetje voor mij. Zelfs rijden in mijn eigen zadel levert mij soms problemen op. Om goed voorbereid te zijn, voorzag ik natuurlijk comfortabele rijbroeken, goed paardrijondergoed en een tube zalf in de bagage. Maar die heb ik niet nodig gehad. De Georgische zadels bestaan uit een hard geraamte, met daarop een superzacht dik kussen dat via een oversingel bevestigd wordt. Dressuur moet je er misschien niet mee gaan rijden, maar voor een trektocht kan ik mij niet voorstellen dat er iets comfortabelers bestaat. Overigens ook handig: zowel vooraan als achteraan is er voldoende ruimte om bagage en kleren vast te binden aan het zadel. Onze spullen voor de trektocht verdeelden we zo evenwichtig mogelijk over twee grote witte zakken die de hele dag op onze paardjes bleven. De spullen die we overdag nodig hadden zoals een extra jas of waterfles, konden we vooraan aan het zadel vastmaken. Handig!

Een paardenrace Tusheti-stijl

Dat was een verrassing! De laatste ochtend waren we ons aan het klaarmaken om alle spullen opnieuw in de 4x4 te laden en weer richting ‘de beschaving’ te rijden, toen het bericht kwam dat er in een nabijgelegen dorp een paardenrace zou plaatsvinden. Dus stapten we in een auto die de andere kant uitreed, en konden we authentiek Tusheti van op de eerste rij meemaken. De race wordt georganiseerd ter nagedachtenis van een overledene. De jongens rijden zonder zadel, alleen een hoofdstel. De wedstrijd vindt plaats op de gewone (zand)weg. Fantastisch om zoiets te kunnen ervaren!

De grote leegte

Georgië, wat ga je daar zoeken? Die vraag kreeg ik weleens wanneer ik vrienden vertelde over mijn volgende reisbestemming. En eerlijk gezegd, ik was ook niet zo heel goed voorbereid. Maar ik wist wel genoeg over het land om te beseffen dat ik prachtige landschappen en veel open ruimte zou zien. In België is dat er nu eenmaal niet, dus een buitenlandse reis is perfect voor wie daarvan houdt. En Georgië heeft absoluut niet teleurgesteld. Soms voelde het aan alsof wij alleen waren: de ruiters, de paarden en de grote leegte.

De confidence boost

Dat je een goede fysieke conditie moet hebben en bij voorkeur wat ervaring in de bergen, las ik in de omschrijving. Ik rijd paard en wandel met mijn hond, maar goed, ik ben geen 20 meer en hoe dichter ik bij de vertrekdatum kwam, hoe onzekerder ik werd over mijn capaciteiten. Ik wou vooral niet diegene zijn die de groep zou ophouden. Dat is gelukkig absoluut niet gebeurd, wel het tegenovergestelde. Shaslik en Audrey gaven mij een enorme confidence boost! Dat brave paardje hielp mij waar nodig, en Audrey verzekerde mij ervan dat ik fit genoeg was. Ik kreeg af en toe zelfs een extra taakje wanneer we de paarden door een moeilijk stuk moesten loodsen. En hoe meer we zoiets deden, hoe meer mijn zelfvertrouwen groeide. Zo zie je maar dat zo’n reis vol natuur en met een beetje cultuur meteen ook een boost voor je mental health kan zijn.

Wil je meer lezen over deze tocht, dat kan hier!